micin

Gözlerini anlamın kaybolduğu bir diyarda, süresiz bir sürüklenmenin içinde buluyorsun. Ne kadar süre dolandığını çok kesin biliyorsun, ama hiçbir fikrin yok. Bu dolaşmanın ilk saniyesinde, veya son anında onunla karşılaşıyorsun, ne zaman olduğu ne fark eder? Sesi bir tona sahip değil, ama duyduğun en derin tonda konuşuyor. Senden bir parmak uzakta, ama aranızdaki sonsuzluk onu ulaşılmaz kılıyor. Bir vücudu yok, ama her vücutta yaşıyor. Bir gözü yok, ama hepinizden çok daha fazlasını görüyor.

“Neden buradasın, kimsin, nesin? Bilmiyorsun, bir önemi de yok zaten. Beni tanıyorsun, ve ben de seni tanıyorum. Ama ne sen seni, ne de ben beni tanımıyorum. Birlikte öğrenmeye var mısın?”